[[student]stokrota1]

Początek jest ważny i od niego będzie zależał cały rok. Rozumiem, ze trzeba reagować szybko, być konsekwentnym, ale jak to zrobić, by nie wdać się w głupią dyskusję i nie ośmieszyć siebie?

Dodam, że ma być to szkoła zawodowa, gdzie jedynki czy obniżone zachowanie nie robi na uczniach wrażenia, bo to nie pierwsza i nie ostatnia. A jeśli uczniowi "dzieje się krzywda", to rodzice dzwonią do kuratorium na skargę.

Im bliżej tym bardziej zastanawiam się czy dobrze zrobiłam godząc się na pracę.

Podam przykład:
N- nauczyciel
U - uczeń

1. Uczeń bawi się telefonem na lekcji, ogląda filmiki przeszkadzając.
N - Proszę schować telefon
U - Bo co jak nie schowam?
cała klasa się śmieje
jeśli podam co jest w statucie szkoły uczeń może odpowiedzieć: zawsze tak straszycie

2. Uczeń się kręci rozmawia.
N- rozmawiasz
U - wiem
N - przeszkadzasz mi
U - no i co z tego
............ i co dalej??

3. Uczeń rzuca papierami
N - przestań rzucać
U - ty mi nie będziesz mówić, co mam robić a co nie

Jeśli mam wziąć delikwenta po lekcji na rozmowę to co mu powiedzieć. Jakich słów użyć, by w nerwach nie obrazić i by użyte słowa nie obróciły się przeciwko mnie, gdy uczeń naskarży rodzicom, wychowawcy.

[vuem]

Szczel w japę, nie rozdrabniaj się.

A tak poważnie, to co to znaczy, że jedynka, czy obniżone zachowanie robi wrażenia? 50% uczniów co roku powtarza klasę lub wylatuje ze szkoły, a reszta ma to gdzieś i czeka na swoja kolej?

[Basso profondo]

[iTulka]

Studia wykształciły we mnie (i pewnie nie tylko we mnie) błędne przekonanie, że aby okiełznać niesfornego ucznia, wystarczy z nim szczerze porozmawiać, poprosić, uszanować jego wybory, przedstawiać komunikaty w formie "ja" itp. Życie i praktyka zweryfikowały te poglądy...
Polecam książkę R.J.MacKenzie Kiedy pozwolić, kiedy zabronić w klasie. Poruszono w niej ważne w wychowaniu kwestie, m.in. te, o których pisze miwues: zasady, dyscyplina, konsekwencja, opanowanie.
Wcześniej nie mówiono mi o tym, że jako wychowawca mam prawo tyle wymagać i egzekwować, że to najczęściej dzieci, nie nauczyciel są winne swoich występków. Niestety, nie wszystkie porady z książki można odnieść do polskiej rzeczywistości szkolnej, ale na pewno warto pamiętać, że to nauczyciel, nie uczeń dyktuje warunki i że współczesne dzieciaki potrzebują jasnych zasad, stałych granic, a nie pobłażania czy przymykania oczu na występki.
Sama niestety czasem o tym zapominam

[vuem]

[mr_pl]

Oj miwues, w mojej podstawówce (do której chodziłem jako uczeń) szybko byś po głowie krzesłem oberwał ; D (przypadki grożenia bronią, bicia nauczycieli na korytarzu, duszenia nauczycielki krzesłem... to tylko kilka).

Ja od siebie proponuję rozwinąć współpracę szkoły z policją. O ile nauczycieli i rodziców się dzieciaki nie boją, o tyle jak dzielnicowy przychodził do szkoły i wzywał do gabinetu to chodzili jak w zegarku... przynajmniej na jakiś czas.

[vuem]

[Basso profondo]

[mr_pl]

No tak się składa, ze takie rzeczy się działy w polskich podstawówkach (kilkanaście lat temu).

Ofiarą grożącego bronią był brat koleżanki z klasy. Osobą grożącą pistoletem w ubikacji - sąsiad, 2 ulice dalej.

Ofiarą pobicia na korytarzu - nauczyciel geografii. Napastnikiem - uczeń 7 klasy, kolega, jakby nie patrzeć.

Ofiarą duszenia krzesłem - nauczycielka (bodajże matematyki). Napastnikiem - uczeń 8 klasy, sąsiad, brat kolegi... (aktualnie w więzieniu, wyrok 12 lat).

To jest codzienność. Dlatego jak uczniowie mi "tylko" rozmawiają czy rzucają papierkami, to i tak się cieszę

[vuem]

OK, w Twojej szkole miała miejsce patologia...którą zakładam, że zduszono. Sytuacja wyjątkowa na tyle, że statystycznie można ją uznać za nieprawdopodobną.

Natomiast to:

[mr_pl]

No dobra, może nie codziennie.
Chodzi o to, że to nie są przypadki specjalnie przekolorowane, o których by się na TVNie programy robiło. Żadna telewizja, żadne radio... w tej szkole pobito nauczyciela, w tamtej złapano trzech nieletnich dilerów, w następnej doszło do bójki na noże, w innej zniszczono samochody nauczycielom.... i tak zleciało. Ustawki szkoła na szkołę, naloty z wyciąganiem dzieciaków poza teren szkoły... żadnego Bronxu tutaj nie trzeba.

Takie sytuacje były nagminne. I jestem pewien, że wciąż jest ich sporo.

Sam nawet nożem oberwałem w gimnazjum, a i swój nóż na wszelki wypadek też czasami nosiłem.

Niektórzy nie wiedzą w jakim świecie żyją. Dla nich jak ich podwarszawska szkółka prywatna jest pełna grzecznych dzieci to myślą, że w całej Polsce tak jest. Niestety nie jest. A może stety? W sumie wstyd by mi było, gdyby mój syn nie umiał się bronić, a na każdą zaczepkę reagował ucieczką i skarżeniem.

[vuem]

Nie twierdzę, że przypadki bandytyzmu w szkole się nie zdarzają. One jednak nie są codziennością polskiej szkoły...

[[student]haLayla]

[vuem]

[[student]haLayla]

Eliminacja agresji to środek długofalowy, zaś obrona przed nią - działa doraźnie. Jednakże wolałbym, aby moje dziecko umiało się obronić przed napastnikiem, niż padło ofiarą "eliminowania agresji". W co średnio wierzę