[dushka]

http://www.empik.com/bajk...10072,ksiazka-p

Komuś nieźle w głowie się namieszało

[konrad86]

Pierwsza i jedyna taka w Polsce.

[[student]haLayla]

Polskie znaki to anachronizm! Po co uczyć dzieci języka żywego, skoro można im w to miejsce zaproponować coś cofającego w rozwoju

Parafrazując klasyka, źle się dzieje w państwie polskim.

[Basso profondo]

Zbiór 26 historyjek - po jednej na każdy tydzień jesieni i zimy. Przeznaczone są dla dzieci od lat 6 do samodzielnego czytania. W każdym tekście występują tylko 23 litery. Bez ą, ę, ó, h, zmiękczeń i dwuznaków.

O co wam chodzi? Sensu nie rozumiecie?

[iTulka]

Wyrazy do tekstów zostały dobrane na podobnej zasadzie, co pierwsze czytanki w elementarzu, czyli może wystąpić wyraz mama, tata, brat czy wujek, ale nie będzie już cioci, babci, dziadka, siostry.

Co w tym takiego złego?

[Basso profondo]

[[student]haLayla]

Jak dla mnie, to takie trochę cofające w rozwoju. Ja się uczyłem czytać bez pomijania dwuznaków czy znaków typowych dla polszczyzny i mnie dziwi ich eliminacja.

[iTulka]

[[student]haLayla]

iTulka, mnie rodzice uczyli czytać i pisać, jeszcze zanim poszedłem do szkoły, więc zapewne było to niemetodyczne. Ale jednak skuteczne.

Co nie zmienia faktu, że dziwi mnie, iż ktoś zadał sobie tyle trudu, by pousuwać dwuznaki.

[malgala]

[iTulka]

[[student]haLayla]

iTulka, wiem. Zaczyna się od nauki trzech literek i składania tekstów typu "Mama ma <tutaj rysunek czegoś> a tata ma <rysunek czegoś innego>

Swoją drogą, strasznie mi elementarz działał na nerwy

[iTulka]

[[student]haLayla]

Ja się frustrowałem. Miałem poczucie zmarnowanego czasu i zwyczajnie się nudziłem, kiedy inne dzieci z trudem dukały zdania "Mama ma <rysunek torebki>, a tata ma <rysunek teczki>"

PS Moją pierwszą książką jaką ponoć zdjąłem z półki, gdy byłem mały dzieckiem, które nie umiało jeszcze czytać była "Klasyczna teoria rynków kapitałowych" Do tej pory do niej nie zajrzałem, i jakoś mnie nie ciągnie

[malgala]

Mnie po dwóch tygodniach nauki wyrzucili z klasy I do II.
Na początku były tylko jakieś zabawy w kółeczku, powtarzanie prostych rymowanek i oprowadzając nas po szkole zaprowadzono również do biblioteki.
Oczywiście informacja, że jak się nauczymy czytać, to będziemy tu przychodzić po różne ciekawe książki.
Ja chciałam już ciekawą książkę. Gdy usłyszałam, że jeszcze za mała jestem, straszny ryk urządziłam.
No i zaczęło się. Jedna książeczka z wierszykami i czytaj ten wierszyk, potem ten i komentarze, że pewnie ktoś w domu mi to czytał i na pamięć się nauczyłam. Potem kazano mi coś napisać. Też sobie poradziłam.
Tym sposobem, żeby nie przeszkadzać w prowadzeniu lekcji w klasie I, wylądowałam w klasie II. To ja musiałam się przestawić - zostawić dzieci, z którymi przez te dwa tygodnie już się jakoś zżyłam, przejść do zupełnie obcej dla mnie grupy, pod opieką innej pani. Mama była temu przeciwna, ale w szkole ją jednak przekonano, że tak będzie najlepiej.
Teraz wiem, że faktycznie tak było najlepiej dla nauczycielki klasy I. Tylko wtedy nikt chyba jeszcze nie słyszał o indywidualnym podejściu do ucznia.