Dodaj publikację
Autor
Wioletta Wierzbicka
Data publikacji
2010-09-28
Średnia ocena
0,00
Pobrań
1101

Zaloguj się aby ocenić lub skomentować publikację.

Przedstawiam autorski scenariusz apelu na Dzień Niepodległości. Robiłam w zeszłym roku z uczniami szkoły podstawowej (od Zerówki do klasy VI). Uczniowie byli bardzo zaangażowani - wyszło pięknie. Polecam dla ambitnych i tych, którzy potrafią zaszczepić w uczniach ochotę do tworzenia...
 Pobierz (doc, 49,5 KB)

Podgląd treści


Scenariusz

11 listopada

Na scenie ściana z pudełek, na której wymalowano mapę Polski sprzed rozbiorów, muzyka:…

Trzy postacie ubrane na czarno rozrzucają na trzy strony pudła, próbują zabierać sobie elementy, jak klocki(wykonane z tekturowych pudeł). Wchodzi uczeń, rozpina koszulę jak Rejtan i krzyczy: NIE POZWALAM!” (i schodzi).

Wchodzą kolejno uczniowie z tablicami, na których są napisy: KOMISJA EDUKACJI NARODOWEJ; KONSTYTUCJA 3 MAJA

Drugi raz wchodzą 3 czarne postacie i znów dzielą się „klockami”. Pojawia się uczeń z tablicą: POWSTANIE KOŚCIUSZKOWSKIE.

Inni próbują nieporadnie układać rozrzucone pudełka.

Trzeci raz wchodzą 3 czarne postacie i znów dzielą się klockami/pudłami. Na scenę wrzucona zostaje biała flaga, symbol poddania się. Towarzyszy temu smutny, żałobny utwór : „Nokturn” Chopina

Uczniowie z tablicami przechodzą przez scenę bardzo powoli :POWSTANIE LISTOPADOWE; POWSTANIE STYCZNIOWE.

Narrator:

Kraje zaborcze: Rosja, Prusy i Austria rozdzieliły między siebie terytorium Polski i wprowadziły politykę wynarodowienia Polaków. Językiem obowiązującym w urzędach i szkołach był język zaborcy. Niszczono kulturę i zabytki, starano się wymazać z pamięci pokoleń tradycję, patriotyzm i wiarę katolicką.

„Twierdzą był każdy próg…”, każdy dom, każda rodzina. Dziadkowie i rodzice przekazywali dzieciom wiedzę o historii kraju, wiarę katolicką i miłość do ojczyzny. Tylko tak, wychowując następne pokolenia, można było marzyć o tym, że zmartwychwstanie ojczyzny kiedyś nastąpi.

Muzyka: ….

Wchodzą dzieci ubrane odświętnie z elementami narodowymi w stroju (np. biało-czerwone kokardy we włosach). Na środku ustawia się para (starszy uczeń z młodszym):

Recytacja – rozmowa: „Katechizm polskiego dziecka”, Władysław Bełza

-Kto ty jesteś?

-Polka mała.

-Jaki znak twój?

Lilia biała.

-Gdzie ty mieszkasz?

Między swemi.

-W jakim kraju?

-W polskiej ziemi.

-Czym ta ziemia?

-Mą ojczyzną.

-Czym zdobyta?

- Krwią i blizną.

-Czy ją kochasz?

-Kocham szczerze.

-A w co wierzysz?

-W Boga wierzę.

-Coś ty dla niej?

-Wdzięczne dziecię.

-Coś jej winna?

-Oddać życie.

„Polska mowa” (tekst rozdzielony między małe dzieci)

Ukochaj dziatwo słowo rodzinne,

Skarb twój najdroższy, wspaniały!

Tym słowem usta twoje niewinne,

Pierwszy paciorek szeptały.

A co po Bogu najdroższe, dziatki,

Dla duszy tkliwej i czystej?

Słodkie imiona ojca i matki,

Wzięłyście z mowy ojczystej.

Pierwsze wrażenia, pierwsze pojęcia,

Pieśń ptaszka, kwiatki w dąbrowie,

Co zajmowały umysł dziecięcia,

W tej tłumaczono wam mowie.

Nie tylko kraj ten, w którym żyjecie,

Ojczyzną waszą się zowie:

Bo jest i druga ojczyzna, dziecię,

Co w polskim mieści się słowie.

Z głębi serc polskich, nurty żywymi,

Rwie się jak rzeka wspaniała

To mowa ojców, co naszej ziemi

Nazwisko „Polski” nadała.

A jakież czary mowa ta ...